گروه ادبیات خمینی شهر

ابوشکور بلخى بى‌ترديد از شاعران بزرگ و استاد قرن چهارم است و آنچه از او بازمانده نشان از مهارت او در شعر مى‌دهد. با اين حال نام او در هيچ‌ يک از مآخذ که از او سخن گفته‌اند نياورده و همه جا به‌ ذکر کنيهٔ او (يعنى ابوشکور، يا: بوشکور) اکتفا کرده‌اند. عصر او محققاً مصادف با اواخر عهد رودکى و اوايل دوران فردوسى است و به‌عبارت ديگر اواخر ايام حيات نخستين و اوايل عمر دومين را درک کرده و اين معنى از مضمون‌هائى که بوشکور از رودکى گرفته و فردوسى از بوشکور اخذ کرده است برمى‌آيد.

از احوال وى در آغاز حيات اطلاعى نداريم و تنها معلوم است که از موطن خود بلخ به بخارا مهاجرت کرده و در آنجا زندگى را به مداحى امرا و رجال مى‌گذرانده است. از آثار او ابيات پراکنده‌اى در دست است که بعضى از آنها بازمانده‌هاى قصايد او است.

اثر مهم وى منظومه‌اى بوده به بحر متقارب مرسوم به 'آفرين‌نامه' که به‌سال ۳۳۶ هـ. به اتمام رسيد و ابياتى که از آن مانده نشان مى‌دهد که گويندهٔ آن به اندرز و بيان حکم و امثال در شعر خود توجهى خاص مى‌کرد و از اين‌روى آفرين‌نامه بيشتر جنبهٔ شعر حکمى داشته است. شعر بوشکور در آفرين‌نامه روان و خالى از صعوبت و اشکال بوده و اشتمال آنها بر نصايح و اندرزهاى حکيمانه بدان جلائى خاص بخشيده است. وى علاوه بر آفرين‌نامه دو مثنوى ديگر نيز داشته که از آنها هم ابيات پراکنده‌اى در دست داريم و غير از اينها بازمانده‌هائى از قصايد و قطعات و رباعى او نيز موجود و همه گواه بر استادى و مهارت او در سخنورى است.